همسر سفیر برزیل در ایران فردی تحصیل‌کرده است که دوران کودکی و نوجوانی خود را در خانواده‌ای متعهد به آموزش جامع سپری کرده است. او زبان‌های مختلف را فرا گرفت و در دانشگاه، رشته‌های روزنامه‌نگاری و حقوق را انتخاب کرد. خانم کریستینا بر اهمیت استقلال زنان و برابری جنسیتی تأکید دارد و معتقد است که جنبش فمینیستی نقش مهمی در بهبود وضعیت زنان در برزیل ایفا کرده است. وی زندگی به‌عنوان همسر یک دیپلمات را تجربه‌ای ارزشمند می‌داند که فرصت سفر به کشورهای مختلف و آشنایی با فرهنگ‌های متنوع را برای او فراهم کرده است. او بر این باور است که این سبک زندگی، تجربه‌های بی‌نظیری را برای فرزندان دیپلمات‌ها به ارمغان می‌آورد که تنها تعداد کمی از آن بهره‌مند می‌شوند. خانم کریستینا همچنین بر اهمیت احترام متقابل بین افراد با فرهنگ‌ها و پیشینه‌های مختلف تأکید دارد و آن را کلید اصلی ایجاد روابط موفق می‌داند.

گفتگوی اختصاصی آوا دیپلماتیک با خانم دیوا کریستینا گرادیلونه

همسر سفیر برزیل در ایران

لطفاً بفرمایید که در کدام شهر برزیل متولد شده‌اید و دوران کودکی و جوانی خود را کجا و چگونه گذرانده‌اید؟

من در ریو کلارو، شهری در نزدیکی پایتخت سائو پائولو، جایی که خانواده های والدینم اهل آنجا بودند، به دنیا آمدم. وقتی شش ماهه بودم، ما به شهر بزرگ (سائو پائولو) نقل مکان کردیم که من همه دوران کودکی، نوجوانی و اوایل جوانی ام را آنجا زندگی کردم.

ما در خانه ای با یک باغچه بزرگ و حیات پشتی زندگی می کردیم و من در آنجا با خواهرهایم (من دو خواهر کوچک تر از خودم دارم)، عموزاده هایم، عمه زاده هایم، خاله زاده هایم، دایی زاده هایم و دوستانم بازی می کردم.

مادربزرگ پدری ام بیوه بود و با ما زندگی می کرد. او نقش مهمی در تربیت آموزشی ما داشت. او معلم دبستان بود (درست مثل مادرم) و از همان سنین کودکی خواندن و نوشتن را به ما آموخت. زمانی که ما وارد مهد کودک شدیم، الفبا را از قبل بلد بودیم.

پدرتان چه شغلی داشت؟

پدر من یک اقتصاددان و مدیر بازرگانی بود. او زندگی حرفه ای پرمشغله ای داشت و صاحب سمت به عنوان مدیر ارشد مالی و مدیر عامل در شرکت های بزرگ بود.

در دوران نوجوانی به چه فعالیت‌هایی علاقه‌مند بودید؟ چگونه به رشته روزنامه نگاری علاقه مند شدید؟

والدینم خود را متعهد می دانستند که آموزش جامعی را در اختیار فرزندانشان قرار دهند که ما در آن زمان زبان های خارجی یاد بگیریم، بتوانیم ساز بزنیم، ورزش کنیم و در کل از هنر لذت ببریم.

من در دانشگاه در رشته های روزنامه نگاری و حقوق تحصیل کردم و در هنرستان پیانو (من دارای مدرک رسمی تدریس پیانو هستم) و رقص باله کلاسیک آموختم. همچنین شنا یاد گرفتم و به زبان های انگلیسی و اسپانیایی مسلط شدم. بعدا هم ایتالیایی و فرانسوی خواندم.

دقیقا نمی دانم چرا به روزنامه نگاری علاقه مند شدم اما فکر می کنم عمدتا به این دلیل بود که آن یک شغل یکنواخت نیست. روال کاری روزنامه نگاران بسیار متنوع است و هر روز اخبار مختلفی را پوشش می دهند. به نظرم این چیزی بود که آن زمان من را جذب کرد.

چه کسانی در دوران نوجوانی بیشترین تأثیر را بر شما داشتند؟

پدرم، مادرم، مادر بزرگم، پدر خوانده ام و دایی ام.

اولین شغلی که پس از فارغ‌التحصیلی پیدا کردید چه بود؟

زمانی که هنوز در دانشگاه بودم به عنوان کارآموز در دو روزنامه معتبر به نام های “O Estado de S. Paulo” و “Folha de S. Paulo” کار می کردم.

بعد از فارغ التحصیلی و پیش از استخدام به عنوان نویسنده و مترجم در یک آژانس خبری ایتالیایی به نام ANSA، برای یک مجله مطلب می نوشتم.

شما به افرادی که روی شما تاثیر گذاشتند اشاره می کردید و به پدرتان، مادرتان، پدربزرگتان و پدر خوانده تان اشاره کردید. اگر تمایل داشته باشید درباره اهمیت تاثیرات خانواده در کشور برزیل توضیح دهید.

به نظر من، خانواده نه تنها در برزیل، بلکه در سراسر دنیا مامن آرامش انسان‌هاست. برای ما نیز خانواده همین معنا را دارد.

والدین من خیلی جوان بودند که ازدواج کردند. آنها تلاش کردند که ما به عنوان فرزندانشان خوب رشد کنیم و مدرن و مستقل باشیم. بیشترین اهمیتی که والدین ما برایمان قائل بودند این بود که مستقل بار بیاییم نه اینکه دخترانی باشیم که برای موفقیت دل به ازدواج ببندیم.

به قول پدرم ازدواج مثل یک لاتاری است و نتیجه آن معلوم نیست. او به ما آموزش می ‌داد که حتی اگر ازدواج موفقی نداشتیم، بتوانیم به تنهایی بر مشکلات فائق آییم و به عنوان شخصیتی مستقل از همسرمان شناخته شویم. این چیزی است که من برای همه زنان آرزو می ‌کنم.

برای من، اولین فرد تأثیرگذار زندگی در آن دوران مادربزرگ پدری‌ام بود که پیوسته از من و سایر نوه‌ها دعوت به یادگیری می‌کرد. او همیشه به ما یادآور می‌شد که آنچه ارتباط بین خانواده را حفظ می کند، احترام متقابل است و نه صرفاً فرمانبرداری.

مادربزرگم همچنین خیلی تاکید داشت که ما به سلامتی خود و انجام ورزش اهمیت دهیم. در واقع مادربزرگم در شکل گیری شخصیت من و روحیات من تاثیر زیادی داشت. شاید برایتان جالب باشد که بدانید وی یکی از مروجین محترم شمردن حق رای زنان در برزیل در دهه ۹۲۰ بود.

آیا مادر بزرگ شما یک فعال سیاسی بود؟

او یک آموزگار مقطع ابتدایی بود اما در ترویج این جنبش نقش داشت و درباره آن صحبت می کرد.

مهم‌ترین دستاورد جنبش فمینیستی برزیل در سال‌های اخیر چه بوده است و این جنبش طی این سالها چه تحولات قابل توجهی را تجربه کرده است؟

سوال سختی است. شاید مهم ‌ترین تغییر و تأثیر این جنبش فمینیستی بر قانون اساسی برزیل بوده باشد. همان‌طور که می‌دانید، تا سال ۱۹۸۵ رژیم نظامی دیکتاتوری بر برزیل حاکم بود. سپس پس از طی دوره گذار، در سال ۱۹۸۸ زنان حقوق برابر با مردان دریافت کردند.

همچنین نباید فراموش کرد که تا سال ۱۹۷۸، حق طلاق در برزیل وجود نداشت. در آن زمان، بانوان پس از طلاق اجازه ازدواج مجدد نداشتند و برای ازدواج مجبور بودند به کشورهای همسایه بروند اما از سال ۱۹۷۸ به بعد، این محدودیت اصلاح شد تا زنان بتوانند پس از طلاق دوباره ازدواج کنند. پیش از این، برخی زوج‌ها با یکدیگر زندگی می‌ کردند اما نمی ‌توانستند ازدواج خود را به ثبت برسانند. به نظر من، جنبش زنان باید زودتر، مثلاً در دههٔ شصت، شروع می ‌شد تا زنان می ‌توانستند به حقوق بیشتری دست یابند.

چگونه با همسرتان آشنا شدید؟ چه ویژگی هایی در همسرتان شما را جذب کرد؟

ما در دانشگاه با هم آشنا شدیم. تا قبل از ازدواج حدود دو سال با هم دوست بودیم. طبیعت آسان گیر او، آرمان های بشر دوستانه اش، مهربانی اش، و از خود گذشتگی او در پیگیری اهداف حرفه ای اش من را به سمت او کشاند.

آداب و رسوم برگزاری مراسم عروسی در برزیل چگونه است؟ مراسم عروسی شما به چه صورت برگزار شد؟

در برزیل به طور سنتی جشن عروسی توسط خانواده عروس و معمولا پس از مراسم کلیسا برگزار می شود. عروسی ما نیز از این سنت پیروی کرد. ما ابتدا در یک کلیسای کاتولیک زیبا ازدواج کردیم و بعد به همراه تمامی مهمانان به سالن مراسم رفتیم و آنجا ذیل قانون مدنی رسما ازدواج کردیم. بعدش هم نوبت به جشن عروسی با یک شام بزرگ، موسیقی، رقص و غیره رسید.

در برزیل، هزینه‌های مربوط به برگزاری مراسم عروسی (مانند اجاره تالار، پذیرایی و…) و تهیه وسایل خانه (مانند جهیزیه) معمولاً بر عهده خانواده‌ عروس است یا داماد؟

به طور سنتی، هزینه های عروسی را خانواده عروس پرداخت می کند و خانواده داماد نیز وسایلی که تازه عروس داماد برای شروع زندگی جدید به آن نیاز دارند، در اختیارشان قرار می دهند. اما امروزه این موضوع بسیار تغییر کرده است و هر دو خانواده از جمله خود عروس و داماد در پرداخت هزینه ها سهیم هستند.

از سال 1889 دیگر چیزی به نام مهریه وجود قانونی ندارد و این مورد 135 سال پیش لغو شد.

طبق قانون مدنی، ازدواج یک قرارداد بین دو نفر است و امروزه در برزیل ازدواج یک رابطه برابری طلبانه است که در آن زن و شوهر از حقوق یکسانی برخوردار هستند، هر دو مسئول نگهداری از خانه و زندگی هستند، و هر دو در رابطه با فرزندانشان حقوق یکسانی دارند. دیگر به مانند روزگار گذشته کسی “رئیس” خانواده نیست.

زندگی به عنوان همسر یک دیپلمات چه چالش‌ها و فرصت‌هایی به همراه دارد؟

اول از همه بگویم که این مورد را یک امتیاز برای خود می دانم که در کنار همسرم در این چهل و چند سال، نماینده برزیل بوده ام.

به نظر من فرصت های این موقعیت بر چالش هایی که یک فرد ممکن است با آن مواجه شود می چربد. همچنین این یک مزیت است که بتوانید به سراسر جهان سفر کنید، آدم های مختلف را ملاقات کنید، و با فرهنگ های متفاوت آشنا شوید و آن را درک کنید.

از دید شخص من، برای کسی که نمی خواهد یک شغل یا زندگی روتین و کسل کننده داشته باشد، زندگی به عنوان همسر یک دیپلمات که برای من محقق شد و همیشه آن را برای خود مناسب دانسته ام، گزینه خوبی است.

به چه میزان شغل همسرتان در شیوه‌ تربیت فرزندانتان موثر بوده است؟

به نظرم تاثیر زیادی داشته است. بزرگ شدن فرزندان دیپلمات ها همراه با تجربه های متعددی است که در اختیار بچه های دیگر نیست. آنها در معرض مواجهه با فرهنگ های زیادی هستند، به سراسر جهان سفر می کنند، و با دختران و پسرانی از دیگر کشورها و فرهنگ آشنا می شوند، تعامل برقرار می کنند و دوست می شوند. این یک تبادل بسیار ارزشمند است که فقط نصیب آدم های کمی می شود.

اگرچه می دانم فرزندان ما قدردان تربیت ویژه خود هستند اما آنها تصمیم گرفتند که راه پدرشان را دنبال نکنند. یکی از دخترها معلم است و دختر کوچکترمان هم در حوزه توسعه و تبلیغات شغلی فعالیت می کند.

آیا در برزیل آداب و رسوم خاصی در رابطه با تولد و نامگذاری کودک وجود دارد؟

تا جایی که من می دانم، سنت های ما مربوط به فرقه های انجیلی کاتولیک در مسیحیت است. مراسم تعمید و نامگذاری نوزاد بسیار حائز اهمیت است که می تواند از دو ماهگی یا سه ماهگی در هر زمانی انجام شود.

موسیقی و رقص در فرهنگ برزیل از چه جایگاهی برخوردار است؟

موسیقی و رقص قسمت بسیار مهمی از فرهنگ برزیل هستند و نقشی اساسی در زندگی روزمره ما دارند. موسیقی برزیلی در سراسر جهان به دلیل ریتم های منحصر به فرد خود مانند سامبا، بوسا نوا و بسیاری از سبک های دیگر شناخته شده است. موسیقی و آهنگ های فولک سنتی در سراسر کشور مورد توجه است و هر منطقه سنت های خاص خود را دارد.

تا چه اندازه آشپزی برزیل تنوع فرهنگی این کشور را منعکس می‌کند؟

آشپزی برزیلی ترکیبی از فرهنگ ها را منعکس می کند و چیزی را به وجود آورده که ما آن را “برزیلی” می نامیم. غذاهای ما از مردمان بومی، آفریقایی هایی که به بردگی گرفته شدند، پرتغالی هایی که کشور را استعمار کرند، و موج های مهاجرتی که خیلی از اروپایی ها مثل ایتالیایی ها و آلمانی ها، آسیایی ها مثل ژاپنی ها و کره ای ها و اهالی خاورمیانه مثل لبنانی ها و سوری ها را به برزیل کشاند، تاثیر پذیرفته است.

چگونه ارزش‌های سنتی برزیلی را با محیط چندفرهنگی زندگی دیپلماتیک خود تطبیق داده اید؟

ارزش های برزیلی به طور کلی همان ارزش های جوامع غربی هستند. در خصوص من این تطبیق دادن ها بسیار حداقلی بود.

با توجه به سابقه فعالیت اجتماعی که در برزیل داشته اید مهمترین مشکلات اجتماعی که این کشور با آن موجه است چیست؟

من هرگز در حوزه برنامه ها و فعالیت های اجتماعی کار نکردم. به عنوان یک روزنامه نگار، وظیفه تهیه گزارش در موضوعاتی مرتبط با آموزش و بهداشت به من محول می شد که به نظر می رسد در برزیل هنوز هم به توجه بیشتری در این حوزه ها نیاز است.

به نظر شما بزرگترین تفاوت‌های فرهنگی بین ایران و برزیل چیست؟

ما در همه جوانب از مذهب گرفته تا سبک زندگی، فرهنگ و سازماندهی جامعه بسیار متفاوت هستیم اما حس همدلی و نزدیکی که مردم دو کشور نسبت به یکدیگر دارند همواره ما را به هم نزدیک کرده است.

اولین برداشت شما از ایران زمانی که برای اولین بار وارد این کشور شدید، چه بود؟ چه چیزهایی در ایران شما را شگفت زده کرده است؟

راستش اولین چیزی که من را شگفت زده کرد زیبایی مساجد و بناهای تاریخی تهران بود و البته ترافیک وحشتناک.

کدام غذای ایرانی به ذائقه مردم برزیل نزدیک‌تر است؟

شاید غذاهای برنجی. غذای اصلی ما در برزیل برنج و لوبیا است. برنج را با پیاز و سیر تفت می دهند، در حالی که لوبیا معمولا همراه با تکه هایی از گوشت خوک پخته می شود.

به عنوان عضوی از گروه بانوان دیپلمات در تهران، چگونه این گروه به حضور مؤثرتر شما در ایران کمک کرده است؟ از دستاوردهای مهم عضویت در این گروه بگویید.

گروه بانوان دیپلمات کمک زیادی به من کرده است. با این حال موضوع عضویت در این گروه، اثربخشی یا کسب موفقیت نیست. من عضو چندین گروه بانوان دیپلمات در کشورهایی که در آن زندگی کردم بوده ام.

هدف این گروه ها از یک سو کمک به افراد تازه وارد در پیدا کردن راه خود در این موقعیت جدید و از سوی دیگر معرفی فرهنگ کشور میزبان به اعضای آن است.

گروه بانوان دیپلمات در تهران در خیلی از زمینه ها بسیار فعال است که باعث می شود ما جنبه های جذاب فرهنگ و جامعه ایران را کشف کنیم.

آقای سفیر از سال 1983 تا 1987 به عنوان دیپلمات به واشنگتن اعزام شد. ذهنیتی که پیش از سفر درباره آمریکا داشتید، تا چه اندازه با تصوراتتان مطابقت داشت؟ از خاطراتتان در واشنگتن بگویید.

آن اولین ماموریت دیپلماتیک همسرم بود اما اولین باری نبود که من به آمریکا سفر می‌ کردم و بنابراین از آمریکا ذهنیت قبلی داشتم. این ذهنیت از دوره ‌ای تابستانی شکل گرفته بود که در دوران نوجوانی ‌ام در لس ‌آنجلسِ کالیفرنیا گذرانده بودم. گرچه آن دوره تنها یک تابستان طول کشید، اما تجربه‌ ای بسیار خوب و کامل برای من بود. همزیستی با دانشجویان آمریکایی تجربه‌ای بسیار خوب بود.

در دوران اقامتم در آمریکا، از مشاهده پیشرفت، فناوری و خوشبختی مردم احساس خوشحالی می ‌کردم. فناوری و تکنولوژی همیشه در دسترس مردم بود و امور به‌ سادگی انجام می‌ شد. من در واقع شاهد یک جامعه پیشرفته بودم که کارها در آن خیلی راحت انجام می شد و چیز منفی ای در آنجا ندیدم.

آقای سفیر در سال 1987 به کلمبیا اعزام شد و در سال پایانی مأموریت ایشان در بوگوتا، خشونت‌ها در این کشور افزایش یافت و لوئیس کارلوس گالان، نامزد انتخابات ریاست ‌جمهوری، به ضرب گلوله کشته شد. در آن دوران چه هیجاناتی را در کلمبیا تجربه کردید؟

در آن زمان جنگ‌های چریکی در جریان بود و ما خیلی چیزها را تجربه کردیم. مثلا یک مورد این بود که به فاصله سه الی چهار چهارراه تا منزل ما درگیری های مسلحانه اتفاق افتاد. دوران سختی را پشت سر گذاشتیم، اما باید به این نکته هم اشاره کنم که کلمبیا کشوری بسیار زیباست.

بنابراین شما در کلمبیا، خطر جانی را از نزدیک احساس کردید؟

به نوعی بله، اما نمی ‌توانم بگویم که آنچنان هم به خطر نزدیک بودیم، زیرا آن حوادث مستقیماً علیه ما نبود. از نظر جغرافیایی، صرفاً آن اتفاقات در نزدیکی ما رخ می ‌داد.

شما پس از حضور در کلمبیا، به سورینام رفتید، کشوری که در دوران مأموریت آقای سفیر با جنگ داخلی و کودتای نظامی مواجه شد. چه خاطراتی از آن دوران به یاد دارید؟

نمی توانم بگویم که زندگی سخت یا خطرناکی داشتیم. ما زندگی عادی و روزمره خودمان را داشتیم چون ما در سطح دیپلمات در آنجا حضور داشتیم. البته آن خطرها وجود داشت اما همیشه خارج از محدوده محل زندگی ما بود.

شما پس از سورینام همراه با آقای سفیر به بریتانیا رفتید. آیا در آنجا با موضوع شیوع بیماری جنون گاوی و شیرهای آلوده مواجه شدید؟

آن اتفاق شامل دوران ما نشد. البته در خصوص جنون گاوی باید بگویم که اگر از امعاء و احشاء آلوده گاو استفاده نشود، این بیماری به انسان سرایت نمی ‌کند و خوشبختانه ما از این بیماری به دور بودیم.

می‌توانم بگویم که حضور در بریتانیا نه تنها چالشی برای ما ایجاد نکرد، بلکه برای ما یک امتیاز محسوب می شد.

من از هفت سالگی زبان انگلیسی را یاد گرفتم. همانطور که پیشتر گفتم خانواده ما به یادگیری اهمیت زیادی می داد و من در سنین پایین زبان های انگلیسی و اسپانیایی را آموختم. سه سال حضور ما در انگلیس تجربه ‌ای غنی و پربار از فرهنگ و زیبایی بود که توانستیم بهره زیادی ببریم و از این بابت خیلی راضی و خشنود هستم.

بین سالهای۱۹۹۷ الی ۲۰۰۱ به کشور ژاپن رفتید. چه خاطراتی در دوران حضورتان در آن کشور دارید؟

در خصوص ژاپن باید بگویم که توسعه یافته ترین کشوری است که می توانیم درباره آن صحبت کنیم. همه چیز در ژاپن به ‌طور دقیق سازماندهی شده است و زیرساخت های این کشور کامل است و همینطور کشوری بسیار تمیزی است.

در مورد مردم ژاپن نیز باید بگویم که آنها بذر احترام را می کارند. احترام به بزرگترها و احترام به یکدیگر که کاملا در ژاپن مشهود است.

شما پس از حضور در نیوزیلند راهی کشور ترکیه شدید که کودتای علیه رجب طیب اردوغان را پشت سر گذرانده بود.

ما چهار سال نیوزیلند بودیم و می توانم بگویم که نیوزیلند کشوری زیبا با مردمی زیبا و کشوری بزرگ و متمدن است. در خصوص ترکیه باید بگویم زمانی که ما وارد این کشور شدیم این اتفاق قبلا رخ داده بود چرا که ما نوامبر سال 2016 وارد ترکیه شدیم و کودتا پیشتر در ماه جولای اتفاق افتاده بود.

در دوران حضورتان در اسلواکی که مصادف با همه‌گیری کرونا بود، با چه مشکلاتی روبرو شدید؟

آنچه که ما در اسلواکی در دوران پاندمی گذراندیم نه مثل برزیل، نه مثل ایران و نه مثل ترکیه سخت بود. اینها کشورهایی بزرگ با جمعیت زیاد هستند اما اسلواکی دارای جغرافیایی محدود تر و جمعیت بسیار کمتر است.

درست است که ما نمی توانستیم ارتباط زیادی با مردم داشته باشیم ولی آن طور هم نبود که ما کاملا محدود باشیم. قرنطینه از ماه مارس شروع شد اما بعد از مدتی برداشته شد. البته این اتفاق به متناوب رخ می داد.

در واقع بعد از گذشت مدتی از قرنطینه فضا باز می شد تا بتوانیم زندگی عادی را هم تجربه کنیم. این را هم بگویم که ما در آن دوران، سفرهای زیادی در داخل اسلواکی و هم بیرون از کشور انجام دادیم.

اگر قرار باشد به جای برزیل، کشور دیگری را برای زندگی انتخاب کنید، کدام کشور را انتخاب می ‌کنید و چرا؟

این سوال سختی است، اما اگر مجبور باشم کشوری غیر از برزیل را انتخاب کنم، آن کشور ایتالیا یا انگلستان خواهد بود.

به این دلیل که در ایتالیا احساس خانه خودم را دارم. همینطور من تابعیت ایتالیایی دارم و می‌ توانم به زبان ایتالیایی هم صحبت کنم. در رابطه با انگلستان هم همان‌طور که گفتم از کودکی می توانم به انگلیسی صحبت کنم و با فرهنگ انگلستان آشنا هستم و در آنجا احساس راحتی دارم.

چه درس‌هایی از زندگی در خارج از کشور و فرهنگ‌های مختلف آموخته‌اید؟

فکر می کنم که فقط یک درس اصلی وجود دارد: یاد بگیرید که احترام بگذارید. فارغ از پیشینه، فرهنگ و مذهب به یکدیگر احترام بگذارید. احترام کلید دوست یابی و لذت بردن از تفاوت ها است.

امیدوارم که این مصاحبه برای خوانندگان شما مفید باشد و به آنها تصویری از چگونگی همسر یک دیپلمات بودن بدهد. اگر بتوانم به جوانان امروز که سعی در انتخاب مسیر شغلی خود دارند توصیه ای بکنم، می گویم که از نظر من دیپلماسی و روابط بین الملل حوزه های هیجان انگیزی هستند. یک حرفه ارزشمند و معنا دار هم از لحاظ شغلی و هم از لحاظ شخصی، حتی به عنوان همسر.

اگر فرزند پسر داشتید، آیا او را تشویق می‌ کردید که مانند همسرتان وارد عرصه دیپلماتیک شود؟

پیشنهادی که به پسر نداشته ام می دادم شبیه همان پیشنهادی بود که به دخترانم داده ام. اصولا ما در برزیل خیلی در انتخاب رشته فرزندانمان دخالت نمی کنیم و همیشه آنها را به انجام کاری که علاقه دارند تشویق می کنیم.

فکر می کنم که دنیای دیپلماسی برای کسی که علاقه مند به این حوزه است، یک دنیای بسیار جذاب می باشد که در آن می تواند با فرهنگ ها و آدم های بسیار زیادی آشنا شود. اگر این حوزه نبود، ما خودمان هر شغل دیگری که داشتیم به ما کمک نمی کرد تا به این اندازه با این فرهنگ ها و این آدم ها آشنا شویم. پس اگر پسر نداشته ام خواهان ورود به این حوزه بود، او را تشویق می کردم.

 

  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
  • linkedin