“جورجيوس ای لاکوو” وزیر امور خارجه سابق قبرس برای دو دوره متوالی بین سال های 1983 الی 1988 و همچنین دوره سوم بین سال های 2003 الی 2006 رکورد دار تصدی سمت وزارت امورخارجه قبرس است. وی همچنین سابقه تصدی سمت کمیساریای عالی قبرس در انگلستان، سفیر قبرس در آلمان را نیز در کارنامه دیپلماتیک خود دارد، این دیپلمات 76 ساله بخوبی در فضای سیاسی کشورش شناخته شده است، او برای انتخابات ریاست جمهوری سال 1998 نامزد شد و با وجود اینکه در دور اول پیروز گشت اما در دور دوم با اختلاف شش هزار رای مغلوب “گلافکوس کلریدس” شد. آقای ای لاکوو تاکنون مدال ها و افتخارات زیادی را کسب کرده است بویژه مدال افتخار از کشورهای آلمان، اسپانیا، اتریش و همچنین دارای مدرک دکتری افتخاری از دانشگاه پانتئون آتن می باشد. به دنبال سفر وی به تهران جهت شرکت در “کنفرانس بین المللی جهان علیه خشونت و افراطی گری” با وی گفتگو انجام داده ایم که در ادامه می خوانید.
گفتگوی اختصاصی آوا دیپلماتیک با “جورجيوس ای لاکوو” وزیر امورخارجه سابق قبرس
تا چه اندازه باور دارید که کشورهای اروپایی توانسته اند خشونت و افراطی گری را در خاورمیانه مهار کنند؟
کشورهای اروپایی مایل به کنترل این عوامل هستند، اما من به توانایی هایشان برای مهار فردی یا جمعی این عوامل اطمینانی ندارم.
به نظر من تاریخ خود گواه این حرف است. مداخله کشورهای اروپایی تنها در یک مورد منجر به واقعیت شد و آن هم افغانستان است. ولی امروزه شاهد آن هستیم که علی رغم حضور کشورهای بی شمار در آن سرزمین، هنوز صلح واقعی شکل نگرفته و نیروهای خارجی در حال ترک افغانستان هستند.
مداخله دیگرشان نیز در عراق رخ داد که هیچگاه صلح را ب ههمراه نداشت و اوضاع آشفته امروز این کشور را رقم زد. هرچند که باید بگویم کشورهای منطقه باید به یکدیگر کمک کنند و چنین اتفاقی در سخنان آقای روحانی در سازمان ملل هم مورد تاکید قرار گرفت؛ بدین معنا که این بحران محدود به منطقه نمی شود، بلکه کل دنیا را در بر می گیرد.
پس باور شما بر این است که خشونت و افراطی گری هیچگاه به صلح در خاورمیانه ختم نمی شوند، درست است؟
به نظر من، ناتوانی ما در حل بحران فلسطین سبب بروز خشونت در منطقه شده است، چرا که بسیاری از مردم این کشور و خصوصا مردم جهان عرب دچار دلسردی و بی اعتمادی به جامعه بین المللی شدند. دلیلش نیز ناتوانی این جامعه در برقراری صلح است.
چنین تصمیماتی حتی به تشدید خشونت ها منجر شد و همانطور که پیشتر گفتم، تنها نهادی که در منطقه فعالیت دارد ناتو است و حضوری صرفا نظامی و تمام تصمیماتش نیز ابعادی نظامی دارد.
من صادقانه باور دارم که ایران نقشی اساسی در منطقه ایفا می کند. ایران کشوری واجد احترام است که در بسیاری از موقعیت ها می تواند در رأس اثرگذاری بر روی تحولات عراق و سوریه قرار بگیرد و از این طریق، صلح را برقرار کند. من امیدوارم ایران هرچه زودتر برای چنین اقدامی پیش قدم شود.
موضوع دیگر در منطقه مربوط به داعش و خطری است که برای اروپا ایجاد کرده است. آیا استراتژی کشورهای اروپایی و ایالات متحده به ویژه ناتو را جهت کنترل این گروه موثر و عملی می دانید؟
به نظر من، تجربه درگیری زمینی در افغانستان و عراق خاطرات خوبی را برای مردم هیچ یک از این کشورها به ارمغان نیاورده است و این خود می تواند دلیل خودداری این کشورها از مداخله زمینی باشد.
من معتقدم عراق در این وضعیت مشکل ساز قرار ندارد و اگر بخواهد، می تواند برای مقابله با داعش، آنهم در محدوده کشورش، عزمش را جزم کند. مشکل اصلی سوریه است.
در سوریه، مخالفان در حال جنگ با دولت این کشور هستند و هیچ یک از کشورهای هم جوار نیز مایل به بمباران هدف های مورد نظر نیستند، چرا که بنا بر قوانین بین المللی، برای این کار نیاز به کسب اجازه از دولت آن کشور دارند و در عین حال نمی خواهند ارتباطی با آن دولت برقرار نمایند. برای این مداخله، نیروی نظامی فراوانی باید به میدان بیاید و در کنار ارتش عراق، در زمینه های مختلف از جمله تامین مهمات و اقلام دیگر فعالیت نماید.
با توجه به شرایط کنونی در عراق و سوریه آیا می توان بدون کمک نیروهای نظامی خارجی با داعش به مقابله برخاست؟
من در امور نظامی تخصصی ندارم. به نظر من، وضعیت موجود نیاز به دقت و توجه بسیار دارد. منظورم این است که حتی کشور بزرگ و سنی نشینی مانند ترکیه نیز برای استفاده از تجهیزات خود محتاطانه گام برمی دارد؛ نه تنها ترکیه، بلکه دیگر کشورهای منطقه که از قوای نظامی قابل توجهی برخوردارند. آنان نیز مایل به مشارکت در این اقدامات نیستند.
با این تفاسیر، بهترین راه حل برای خروج از این بحران، انتقال آن به سازمان ملل است. هیچ کشوری نباید به صورت خودرأی و خودسر تصمیمی بگیرد و آن را در منطقه به اجرا دربیاورد.
اگر ابعاد یک بحران از قالب منطقه خارج شوند و به یک مشکل بین المللی تغییر یابد، آنگاه من تنها مرجع قابل قبول را سازمان ملل می دانم.
گفتگو از: محمدرضا نظری






