دیپلمات کهنه کار و سفیر سابق پاکستان در تهران خطاب به دولت اسلامآباد توصیه کرد که نزدیکی ما با آمریکا هرگز نباید به قیمت روابط دوستانه پاکستان با همسایه مهم جمهوری اسلامی ایران باشد.
به گزارش آوا دیپلماتیک، جاوید حسین که بین سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ (۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳) به مدت شش سال به عنوان سفیر پاکستان در جمهوری اسلامی ایران خدمت کرده است، طی یادداشتی به آخرین تحولات مرتبط با روابط دو کشور، اوضاع منطقه پس از تجاوزگری اخیر رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران، جنگ غزه و لزوم هوشیاری تهران و اسلامآباد نسبت به تحرکات دشمنان مشترک در منطقه پرداخت.
به اعتقاد این دیپلمات کهنه کار پاکستانی؛ روابط با کشور و همسایه مهمی چون ایران همواره باید در راس امور سیاست خارجی اسلامآباد قرار گرفته و هرگونه مانور فرامنطقهای دیپلماتیک پاکستان نباید روابط دوستانه و کلیدی با تهران را تحت الشعاع قرار دهد.
جاوید حسین با استناد به سفر رسمی اخیر دکتر مسعود پزشکیان رئیس جمهوری اسلامی ایران به پاکستان و قبل از آن بازدید فرمانده ارتش پاکستان از ایالات متحده نوشت: دوستی ما با واشنگتن نباید به قیمت روابط دوستانه ما با ایران که یک کشور برادر و مسلمان مهم و همسایه پاکستان است، تمام شود.
این اندیشمند سیاسی گفت: سفر مسعود پزشکیان رئیس جمهوری ایران به پاکستان بار دیگر اهمیت روابط برادرانه بین دو کشور را برای حفظ امنیت، ارتقای پیشرفت اقتصادی، تقویت روابط فرهنگی و تعمیق همکاریهای منطقهای برجسته کرد.
جاوید حسین افزود: لازم به یادآوری است که ایران اولین کشوری بود که پاکستان را اندکی پس از استقلال آن در سال ۱۹۴۷ میلادی به رسمیت شناخت. به همین دلیل بود که بنیانگذار فقید پاکستان “قائد اعظم محمد علی جناح” به راجا غضنفر علی خان، اولین سفیر پاکستان در ایران در ماه مه ۱۹۴۸ (اردیبهشت ۱۳۲۷)، گفت که به کشوری میرود که از قبل صمیمانهترین روابط را در جهان با پاکستان داشته است.
وی به دولت شهباز شریف نخست وزیر پاکستان توصیه کرد: بنابراین ما باید با در نظر گرفتن منافع کلی خود، روابط دوستانه و همکاریهای متقابلاً سودمند با ایران را در زمینههای مختلف توسعه دهیم. ما باید فراتر از بیانیههای اعلامی، راههای نوآورانه و عملی برای افزایش همکاریهای تجاری و اقتصادی پاکستان و ایران و دور زدن تحریمهای اقتصادی آمریکا ایجاد کنیم.
جاوید افزود: این امر به ویژه در مورد پروژه خط لوله گاز ایران و پاکستان صدق میکند که به نفع دو کشور است.
وی نسبت به تحرکات عوامل مخرب علیه روابط ایران و پاکستان به ویژه استفاده ابزاری دشمنان مشترک از پدیده تروریسم هشدار داد و افزود: امیدواریم که دو کشور اقدامات لازم را برای افزایش تجارت دوجانبه سالانه از سطح فعلی به ۱۰ میلیارد دلار در مدت کوتاهی انجام دهند، همانطور که دو طرف در سفر رئیس جمهوری دکتر پزشکیان به پاکستان تأکید کردند.
سفیر اسبق پاکستان در کشورهای ایران، هلند و کره جنوبی نوشت: برای این منظور و برای تقویت امنیت متقابل، دو کشور باید همکاریهای دوجانبه در مبارزه با تروریسم در مناطق مرزی خود را همانطور که در سفر رئیس جمهور ایران توافق شد، افزایش دهند. دو کشور باید گامهای مؤثری برای پایان دادن به فعالیتهای تروریستی از جمله جریانات تجزیه طلبی مانند ارتش آزادیبخش بلوچستان و جیش العدل بردارند.
وی اظهار داشت: منافع ملی تهران و اسلامآباد هم مکمل و هم رقابتی (اما رقابتی سالم) است. این دو همسایه ضمن بهرهگیری کامل از تمام مسیرهای همکاری سودمند متقابل، نباید رقابت احتمالی خود در برخی پرونده های منطقهای و یا تجارت منطقهای را به رویارویی تبدیل کنند. در عوض، باید آن را در محدوده تحمل رقابت سالم و مطابق با اصل سازش متقابل مدیریت کنند.
جاوید حسین با اشاره به جنگ اخیر هند و پاکستان از مواضع تهران برای کمک به صلح در جنوب آسیا تمجید کرد و همزمان با انتقاد از امتناع دهلینو برای محکومیت تجاوزگری رژیم صهیونیستی به جمهوری اسلامی ایران نوشت: برخیها در شبه قاره هر از گاهی در مکالمات محرمانه بر هدف استراتژیک خود برای تضعیف روابط دوستانه ایران و پاکستان تأکید کرده است. لذا ما نباید اجازه دهیم آنان در طرحهای شوم خود موفق شوند.
وی ادامه داد: تجاوزات اخیر اسرائیل و آمریکا به ایران و تاسیسات اتمی آن، سناریوی امنیت منطقهای را به طور اساسی تغییر داده است. پاکستان به درستی این حملات را که نقض آشکار منشور سازمان ملل و حقوق مشروع ایران به عنوان عضوی از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) بود، محکوم کرد.
جاوید حسین افزود: ما ضمن حمایت از حق جمهوری اسلامی ایران برای توسعه برنامه هستهای خود برای اهداف صلحآمیز مطابق با مفاد ان.پی.تی، باید همچنان خواستار حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات بین ایران و کشورهای غربی در مورد مسئله هستهای باشیم.
وی تاکید کرد: ایران و پاکستان با پیوندهای فرهنگی و تاریخی چند صد ساله، مکملهای اقتصادی، نزدیکی جغرافیایی و ارتباطات مردمی، ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. سیاستگذاران آنها نباید این واقعیت را نادیده بگیرند که امنیت دو کشور به هم وابسته است بنابراین، همکاری تهران و اسلامآباد پیشنیاز ضروری برای صلح و ثبات پایدار در منطقه و همچنین افغانستان است.






