لوئونگ کونوک هویی، سفیر ویتنام در ایران: هوشی مین، یک رهبر نابغه، قهرمان آزادی ملی، معلم بزرگ انقلاب ویتنام و یک دیپلمات استثنایی بود.
به گزارش آوا دیپلماتیک، مراسم بزرگداشت «هوشی مین» قهرمان آزادی بخش ملی و شخصیت بزرگ فرهنگی ویتنام با حضور خلیل شیرغلامی معاون پژوهشی و مطالعاتی مرکز، لوئونگ کونوک هویی، سفیر جمهوری ویتنام، کمال سجادی رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام و تعدادی از سفرا و مقامات سایر کشورها در مرکز مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه برگزار شد.
در این مراسم آقای لوئونگ کونوک هویی، سفیر ویتنام در ایران گفت: برای من افتخار بزرگی است که امروز اینجا هستم تا در مورد رئیس جمهور هوشی مین – قهرمان آزادی ملی، و بزرگ مرد فرهنگ، صحبت کنم. در ابتدا اجازه می خواهم به بخشی از قطعنامه 24C/18.65 یونسکو که در سال 1987 صادر شده اشاره کنم که رئیس جمهور هو شی مین، را با این واژه ها ارزیابی و توصیف می کند: «…رئیس جمهور هوشی مین که نماد برجسته تأیید و پذیرش یک ملت است، تمام زندگی خود را وقف آزادی ملی مردم ویتنام کرد و به مبارزه جمعی مردم برای صلح، استقلال ملی، دموکراسی و پیشرفت اجتماعی کمک شایانی نمود.
وی افزود: سهم مهم و چند جانبه رئیس جمهور هوشی مین، تبلور زنده ای است از فرهنگ، آموزش، هنر و سنت فرهنگی مردم ویتنام که قدمت چندین هزار ساله دارد و آرمان های او همواره بر آرزوهای مردم کشور و نیز هویت فرهنگی و ارتقای درک متقابل آنها صحه می گذارد…»
سفیر ویتنام با اشاره به قطعنامه یونسکو برای نامگذاری سال 1990خاطرنشان کرد: بیست و چهارمین اجلاس مجمع عمومی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) که در پاریس (از 20 اکتبر تا 20 نوامبر 1987) برگزار شد، قطعنامه 24C/18.65 را به تصویب رساند و خاطرنشان کرد: «سال 1990 مصادف با یکصدمین سالگرد تولد رئیس جمهور هوشی مین، قهرمان ویتنامی آزادی ملی، و بزرگ مرد فرهنگ است.»
وی افزود: این قطعنامه به کشورهای عضو توصیه می کند به این بزرگداشت بپیوندند و از مدیرکل یونسکو می خواهد تا اقدامات مناسبی را برای جشن صدمین سالگرد تولد رئیس جمهور هو چی مین «با سازمان دهی رویدادهای مختلف برای ادای احترام به وی، به منظور گسترش نام او و آگاهی بخشی از عظمت آرمان ها و تلاش او برای رهایی ملی یاد رییس جمهور را گرامی بدارد».
سفیر ویتنام با اشاره به جایگاه هوشی مین در میان افکار عمومی این کشور یادآور شد: برای مردم ویتنام، رئیس جمهور هوشی مین، یک رهبر نابغه، قهرمان آزادی ملی، معلم بزرگ انقلاب ویتنام، یک دیپلمات استثنایی، الهام بخش ایمان راسخ به پیروزی در مبارزه برای استقلال ملی و رفاه اجتماعی است. برای مردم جهان، رئیس جمهور هوشی مین نمونه دوستی عزیز و وفادار است که نماد آرزوی صلح، مبارزه با ظلم، بی عدالتی، پیام آور آشتی، همبستگی، دوستی، همکاری و توسعه مردم جهان است.
وی افزود: رئیس جمهور هوشی مین، نه تنها قهرمان آزادی ملی و الهام بخش ملت های تحت ستم در تلاش برای نیل به آزادی و ایستادگی در برابر استعمار قدیم و جدید است، بلکه مرد بزرگ فرهنگی نیز محسوب می شود؛ شخصیتی که آثارش در حمایت، حفظ و ترویج فرهنگ سنتی، ارج نهادن به تفاوت ها، تنوع ها و ارتقای دانش و همبستگی همواره مورد توجه بوده است.
سفیر ویتنام درباره نقش هوشی مین در روند استقلال این کشور خاطرنشان کرد: رئیس جمهور هوشی مین، حزب کمونیست ویتنام را تأسیس کرد و مردم را در راستای به چنگ آوردن قدرت راهبری کرد، استقلال ملی را به ارمغان آورد، برای اتحاد ملی مبارزه کرد و سوسیالیسم را در ویتنام بنا نهاد. حزب کمونیست در سرلوحه قراردادن افکار مارکسیسم-لنینیسم و هوشی مین به عنوان پایه ایدئولوژیک و راهنمای عمل انقلابی همواره عزمی راسخ دارد و بر آن تأکید می کند. بنابراین، تکریم یونسکو از رئیس جمهور عزیز هوشی مین، تاییدی است بر صحت آرمان ها و راه صواب انقلابی که او برگزیده است و تمام حزب، ارتش و مردم ما برای تحقق بخشیدن به غایت آرزوی رئیس جمهور هوشی مین که همانا «استقلال مردم ویتنام»، و ساختن «زندگی آزاد، مرفه و شاد برای همه» است، تلاش خواهیم کرد.
وی در پایان سخنانش افزود: میراث رئیس جمهور هوشی مین، تا ابد فراگیر خواهد ماند و ارزش های فرهنگی ویتنام را ارتقا خواهد بخشید و نیز سنگ محکی است بر سیاست صحیح حزب در زمینه ی حفاظت، ساخت، توسعه کشور، مراقبت از معیشت مردم و یکپارچگی بین المللی و بر سیاست های حزب صحه می گذارد.
در ادامه این مراسم آقای سید کمال الدین سجادی رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام و سفیر سابق ایران در ویتنام، از طرف انجمن دوستی ایران و ویتنام پنجاه سالگی برقراری روابط دیپلماتیک بین دو کشور را تبریک گفت و افزود: مرحوم هو شی مین در کتاب خاطراتش نوشت “بدن در زندان است اما روح هرگز. برای آرمان بزرگ پیروزی بگذار روح برای همیشه سربلند باشد”. اندیشه های هو شی مین، ریشه در سه منشا دارد؛ اول مارکسیسم، دوم ایدئولوژی و فرهنگ سنتی، و سوم اندیشه های شرقی همچون کنفوسیوس گرایی و بودیسم.
وی در ادامه خاطرنشان کرد: هو شی مین، فرزند مکتب کنفوسیوس است و در طول زندگی اش این مکتب را مطالعه کرد، البته متفکران منتقد این عقیده را به چالش کشیده اند که کنفوسیوس گرایی به عنوان بخشی از شخصیت و افکار هو شی مین، در او باقی مانده بود. خلاصه سی سال مطالعه هو شی مین، این است که بخش خوب کنفوسیوس گرایی، ریشه اصول اخلاقی فردی او بود. بخش خوب مذهب همچون مسیحیت نیز ریشه افکار او برای خشنودی از سعادت مردم و جامعه اش بود.
رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام درباره میراث هو شی مین در کشورش تصریح کرد: هو شی مین، نه تنها یک میراث انقلابی ارزشمند از خود به جای گذاشت بلکه مثالی برجسته از انسانی شد که زندگی خود را وقف کشور و مردمش کرد. هو شی مین، همه ویژگی های یک رهبر نخبه برای مردمش را داشت. او ارتباط بسیار نزدیکی با مردم داشت و با همه وجود خودش را فدای به دست آوردن استقلال ملی و اتحاد مجدد کشورش کرد. هو شی مین، تمام عمرش را وقف ملت کرد، همانگونه که خودش نقل می کند: تمام عمر من پیرو یک هدف است؛ منافع کشور مادری و شادی مردمم. هر زمان که مجبور می شدم در کوه ها پنهان شوم یا به زندان می افتادم، انگیزه رسیدن به آن هدف بود که من را از خطرات نجات می داد.
وی در ادامه افزود: مردم شاهد عشق و سبک زندگی ساده او بودند. او در دو اتاق کوچک که فقط در آن یک تخت، یک جا لباسی، یک رادیو، یک جفت دمپایی و دو جفت لباس خاکی رنگ بود، زندگی می کرد. این سادگی مردی بود که همه زندگی اش را وقف کشور و مردمش کرد. وقتی که او از دنیا رفت فقط یک حسرت برایش باقی مانده بود که خود گفت حیف که نتوانستم بیش از این به کشور و مردمم خدمت کنم. با تشکر.






