به گزارش آوا دیپلماتیک، پییر کوشار، سفیر فرانسه در تهران، در گفتگو با شبکه فرانس پنج، جزئیات آزادی و انتقال سسیل کولر و ژاک پاری به پاریس را تشریح کرد. وی با اشاره به اقامت پنج ماهه این دو شهروند در محوطه سفارت فرانسه پس از خروج از زندان اوین، به تبیین وضعیت آنها در بحبوحه تنشهای نظامی منطقه پرداخت. کوشار در این مصاحبه ضمن توصیف شرایط حاکم بر پایتخت ایران، ابعاد حملات موشکی و پهپادی آمریکا و اسرائیل به تهران را تحلیل کرد.
آیا طی ۴۱ روز گذشته، تهران به طور کامل از سکنه خالی شده بود؟
بله. به دلیل بمب ها و همچنین به دلیل جشن های نوروز که به طور سنتی زمانی است که همه شهر را ترک می کنند و به نزد خانواده هایشان در شهرستان ها می روند. شهر خلوت بود. همان دفعات اندکی که بیرون رفتیم، متوجه این موضوع شدیم. بسیاری از مردم به شمال کشور یا در امتداد دریای خزر پناه برده اند، یعنی کسانی که توان مالی انجام این کار را دارند.
حضور همه جانبه نیروهای امنیتی، با تعداد زیادی ایست بازرسی و اضطراب امنیتی در خیابان های تهران به چشم می خورد؟
بله. ایست بازرسی های زیادی در شهر وجود دارد، بسیار بیشتر از حد معمول. یک تشنج و عصبیتی وجود دارد که قابل درک است، چرا که حملات اسرائیل و آمریکا این ایست بازرسی ها را هدف قرار داده اند. ما شاهد بودیم که آن ها [نیروهای امنیتی] تغییر موضع می دادند و زیر پل ها پناه می گرفتند تا هدف پهپادها قرار نگیرند. چندین نوبت هم شلیک علیه این ایست بازرسی ها صورت گرفته است.
سفارت فرانسه در تهران در چند صد متری دفتر آیت الله علی خامنه ای قرار دارد. شما این وضعیت و آغاز این جنگ را چگونه تجربه کردید؟
حملات بسیار خشنی بودند که در نزدیکی ما رخ می دادند. ما در همان سناریوی ماه ژوئن بودیم. در میانه یک چرخه از مذاکرات قرار داشتیم. می دانستیم که تهدید نظامی وجود دارد، اما با توجه به اینکه قرار ملاقاتی برای مذاکرات در روز دوشنبه در وین تنظیم شده بود، انتظار نداشتیم که حملات از روز شنبه آغاز شود. این موضوع برای تیم کوچک ما یک شوک بود. یک شوک برای سسیل کولر و ژاک پاری که پیش از این، چنین وضعیتی را زمانی که در زندان اوین بودند، تجربه کرده بودند.
شما تهران را به همراه سسیل کولر و ژاک پاری ترک کردید. آیا تا آخرین لحظه می ترسیدید که این آزادی با شکست مواجه شود؟
بله. این یک فرآیند بسیار طولانی است. از ابتدای بازداشت آنها، یعنی عملاً از ۴ سال پیش، دیپلمات های قبلی و مقامات فرانسوی برای یافتن یک راه حل متعهد بوده اند. این مسیر را می دیدیم که همیشه محقق نمی شود و راه خروج از آن هم پیچیده شده بود. ما فکر می کردیم که جنگ کار را دشوارتر می کند؛ و بدون شک همین طور بود. این حقیقت که برخی از ارتباطات در حملات حذف شدند، کار را پیچیده کرد. اما سیگنال هایی وجود داشت که تأیید شدند. لحظه کلیدی، تماس تلفنی وزیر، ژان-نوئل بارو، با همتای ایرانی اش در روز یکشنبه بود. ما یک چراغ سبز اصولی دریافت کردیم. لازم بود که این موضوع از طریق تماس هایی که با رابط های معمول خود داشتیم، اجرایی شود. در نهایت تأییدیه نهایی دوشنبه شب ساعت ۲۲:۰۰ آمد.
یعنی تنها چند ساعت پیش از حرکت به سوی فرانسه. آیا شما بودید که این خبر را به آن ها اعلام کردید؟ آیا آن ها برای این خبر آمادگی داشتند؟
من آمدم تا به آنها بگویم که اوضاع در حال شتاب گرفتن است. آنها غافلگیر شدند. به آن ها گفتم: محتاط باشید. برایشان پیامکی فرستادم تا بگویم که در حال حرکت هستیم. آنها چمدان هایشان را بسته بودند. آماده رفتن بودند. ما روز بعد به راه افتادیم.
آیا مقامات ایرانی امنیت ۹ ساعت مسیرِ زمینی با خودرو به سمت مرز را تأیید و تأمین کردند؟
ما طبق روالی که برای جابه جایی هایمان از زمان شروع جنگ انجام می دهیم، این جابه جایی را به مقامات ایرانی، ابلاغ رسمی کردیم. دستورات لازم در طول مسیر و در پست های مرزی ابلاغ شده بود. البته تأمین امنیت به صورت فیزیکی نبود. ما با سسیل و ژاک در ماشین بودیم، بدون هیچ حفاظت ویژه ای.
ما اولین اظهارات ژاک پاری و سسیل کولر را در مقابل پله های کاخ الیزه، پس از آنکه توسط امانوئل مکرون پذیرفته شدند، دنبال کردیم. آنها و به ویژه سسیل کولر، بر تشکر از دولت و سفارت فرانسه در تهران تأکید داشتند. زندگی روزمره سسیل کولر و ژاک پاری در طول آن ۵ ماه در سفارت فرانسه چگونه گذشت؟
آنها در محوطه سفارت که در مرکز تهران واقع شده است، اسکان داده شده بودند. آنجا یک سوئیت با یک بخش آشپزخانه وجود داشت. آنها در زندگی روزمره و در وعده های غذایی با ما سهیم بودند. گاهی اوقات در سوئیت خودشان بودند. ما خیلی آزادانه با هم تبادل نظر می کردیم. با آنها در باغ سفارت قدم می زدیم. البته آنها از محوطه سفارت خارج نمی شدند.
آنها اجازه خروج از سفارت را نداشتند؟
آنها می توانستند این کار را انجام دهند، اما به دلایل امنیتی، خودشان ترجیح می دادند که خارج نشوند. آنها فقط مجبور بودند برای «اعلام حضور به اداره پلیس اتباع خارجی بروند. پس از آنکه آنها را درب درِ زندان تحویل گرفتیم، آنها آرامش پیدا کردند اما مبهوت هم بودند. آنها خیلی زود توانستند قوای خود را بازیابند. آنها ۳ سال و نیم از هم جدا بودند. تجربیات آنها متفاوت بود. بازگویی آنچه بر آنها گذشته بود، برایشان مفید بود. آنها نوشتند و بسیار مطالعه کردند. آنها در زندان به کتاب دسترسی نداشتند، یا خیلی کم داشتند. ما در مواجه با آنها با نوعی افسردگی پس از حادثه، دست و پنجه نرم نمی کردیم. ما با افرادی روبرو بودیم که گشاده رو و دلپذیر بودند.
تهران در ماه های اخیر، در ازای آزادی آنها، موضوع آزادی یک زن ایرانی را مطرح کرده بود که فوریه گذشته در فرانسه دستگیر و به اتهام تبلیغ تروریسم محکوم شده بود و حصر خانگی او پریروز لغو شد. در این باره چه می توان گفت؟
فرآیند قضایی فرانسه روند عادی خود را طی کرده است. یک بررسی در مرحله بدوی وجود داشت؛ حکمی در مرحله بدوی صادر شد که خانم اسفندیاری را به ۳ سال زندان محکوم کرد که یک سال آن قطعی بود. او قبلاً تقریباً یک سال را در بازداشت موقت سپری کرده بود. او به شرط یک نظارت قضایی که اجازه جابه جایی می داد آزاد شد و این نظارت هم لغو شده است.
ایرانی ها بین این دو پرونده پیوند برقرار می کنند؟
برای ما، هیچ ارتباطی وجود ندارد. روند قضایی مستقل است. هنوز یک تقاضای تجدیدنظر باقی مانده است. او به این حکم اعتراض کرده است. این اعتراض تعلیقی است یعنی اجرای حکم را متوقف می کند. او می تواند به ایران بازگردد یا تا زمان حکم تجدیدنظر که احتمالاً ظرف یک سال آینده صادر می شود، در فرانسه بماند.
آیا شما فکر می کنید که حکومت هیچ وقت تا این حد ضعیف نشده بود؟
من فکر می کنم بدیهی است که برتری نظامی آمریکا و اسرائیل خردکننده و بلامنازع بوده است. اما فکر نمی کنم که این موضوع نظام را تضعیف کرده باشد. این حکومت از ۴۷ سال پیش، مشروعیت خود را بر پایه مبارزه علیه ایالات متحده و اسرائیل و همچنین مبارزه با مداخله جویی های این دو قدرت در منطقه بنا نهاده است. از نظر نظامی و ایدئولوژیک برای این جنگ آماده شده است و این درگیری ها نه تنها باعث ضعف حکومت نشده، بلکه مبانی مشروعیتش را تقویت کرده است؛ مشروعیتی که بر پایه تقابل بنا شده است. البته دست به انتخابی هم زد که از نظر امنیت منطقه ای محکوم است و آن، حمله به کشورهای حوزه خلیج فارس بود.
