به گزارش آوا دیپلماتیک، دیان ویرنگجوریت، سفیر سابق اندونزی در ایران در گفتگو با شبکه اندونزیایی کومپاس تی وی، حملات آمریکا و اسرائیل به ایران را اشتباه محاسباتی دانست.
آمریکا یک پیشنهاد ۱۵ بندی ارائه داده و ایران هم در مقابل ۵ شرط مطرح کرده است. آیا نقطه اشتراکی بین این دو کشور می بینید؟
از آنچه سخنگوی آنها اعلام کرد، کاملاً مشخص است که پیشنهادهای آمریکا و ایران اصلاً به هم نمی خورند. پیشنهاد آمریکا به گونهای ارائه شده که انگار ایران در موضع شکست خورده قرار دارد.
اگر ایران این ۱۵ بند را بپذیرد، یعنی شکست را پذیرفته است؛ در حالی که جنگ هنوز ادامه دارد. به نظرم این روایت که ایران فقط توسط اسرائیل و آمریکا تحت فشار است، دقیق نیست؛ دقیق تر این است که بگوییم حداقل ۸ تا ۱۰ کشور علیه ایران متحد شده اند. با این حال، مقاومت ایران ثابت می کند که جنگ هنوز دست کم در حالت تعادل است. پیشنهاد ۱۵ بندی ترامپ یک ادعای یک جانبه است که انگار او برنده شده و حالا شرط تعیین می کند.
کدام بخش از این شروط از نظر شما غیرواقعی است؟
بندهای اولیه، از توقف جنگ تا توقف برنامه غنی سازی اورانیوم، هیچ ارتباطی با وضعیت فعلی و ادعای شکست ایران ندارد. یک پیشنهاد صلح باید با “آتش بس” شروع شود و آتش بس باید بدون قمار و “بدون شرط” باشد. اگر برای آتش بس شرط بگذارید، اتفاق نمی افتد.
اقدام ایران در ارائه پیشنهاد متقابل ۵ بندی نشان می دهد که ایران نمی خواهد به او دیکته شود و عزت خود را دارد. به نظر من پیشنهاد ترامپ از سر آشفتگی است؛ او طوری بزرگ نمایی می کند که انگار ایران در مرحله تسلیم است، اما این فقط یک رؤیاست. ترامپ بهتر است به فکر درگیری داخلی و مشکلاتش با کنگره و مراجع داخلی خودش باشد.
آیا این احتمال وجود دارد که با حضور کشور سوم، مثلاً پاکستان، دو طرف به یک نقطه وسط برسند؟
اگر قرار بر میانجی گری باشد، نقش میانجی گر فقط بر عهده پاکستان نیست. ترکیه و مصر هم نقش دارند. حتی شش کشور حوزه خلیج فارس که مردمشان مخالف این جنگ هستند (چون جنگ آنها نیست) دولت هایشان را برای آتش بس تحت فشار گذاشته اند.
پاکستان به آمریکا نزدیک است اما با ایران هم بر سر مسئله بلوچستان منافع مشترک دارد. ترکیه عضو ناتو است اما در سیاست هایش به ایران بسیار نزدیک است. مصر هم در موضوع غزه با هر دو طرف (اسرائیل و ایران) کانال های خاص خود را دارد. همه اینها اهرم دارند. اما تکرار می کنم آتش بس چه برای یک هفته باشد چه دو ماه، نباید مشروط باشد. تا زمانی که شرط وجود داشته باشد، ایران حق دارد شرط متقابل بگذارد.
به نظر می رسد اعتماد ایران به آمریکا بسیار ناچیز است، به خصوص که حملات ادامه دارد. آیا ایران برای سناریویی که در آن مذاکره ای در کار نباشد آماده است؟
ایران دو بار در مذاکرات فریب خورده است. آنها نمی خواهند برای بار سوم فریب بخورند در واقع آتش بس کنند و بعد ناگهان مورد حمله قرار بگیرند. نیت خیر باید از سمت آمریکا و اسرائیل (به عنوان مهاجمان اصلی) شروع شود. کشورهای عربی هم باید واقع بین باشند و اجازه ندهند در سناریوی جنگی آمریکا کشیده شوند؛ آنها نباید “چاپلوس “آمریکا باشند.
الان کشورهایی مثل بحرین و قطر مدعی اند که مورد تجاوز ایران قرار گرفته اند، اما دنیا می بیند که ایران فقط به پایگاه های آمریکایی که از آنجا به خاکش حمله شده بود، پاسخ داده است. ترامپ می گوید صلح می خواهد اما شرط می گذارد؛ این راه به جایی نمی برد. دنیا انتظار رفتار عاقلانه تری از یک قدرت جهانی دارد.
تهاجم زمینی آمریکا به ایران خودکشی است. در سال ۱۹۸۰ هم فکر می کردند ایران ضعیف است و عراق با حمایت آمریکا حمله کرد، اما اشتباه محاسباتی بود. در افغانستان هم ۱۰ سال با طالبان جنگیدند و نتوانستند آنها را شکست دهند، در حالی که تجهیزات طالبان قدیمی بود. حالا تصور کنید بخواهند با ایران روبرو شوند. در نهایت راهکار باید مثل توافق دوحه، دیپلماتیک باشد.
